هرشب به آسمان عاشقانه ، نظاره میکنم به من قلم دهید ، نامه را پُرستاره میکنم من ازوفای عشق ، دامنش را گرفتم درنگاهش نشاط ونغمه را ، ترانه میکنم آن نوای گرم لبان ، عاشقانه اش را مثنو و کتابِ و ، ترانه میکنم سرنهاده ام ، دراین سطور به این نشانِ وفایش ، سجده میکنم مکر. نمی کندعاشق ، همه آگهید دردیا

سلام دوستان عزيزم چندوقتي را به تعميرات دنيوي بودم از اين غبيبت پوزش ميخواهم

 

می نهم پا ،

به معبدعشق

روی هردیوارش ،

آیه های عشق

یکی مرامی گوید ،

به که دل دادی

که زدیدارش ،

مستی باعشق

من به بوی اوزنده و ،

دورازمکر

اوشیرین ومن ،

فرهادم به عشق

زیرمژگان نازکش ،

میدیدم

مستی ی چشمانش را ،

به عشق

آیه های سیاه را ،

خط خطی کن غلام

تاسایه نگسترد روی ،

آیه های عشق

می کنم نفس رها ،

درگیسوانش

تاحس کند تنم ،

گرمای عشق

غ..ر..آ

غم درون دیدام را ، قطره قطره آب کن سایه سرک میکشد ، توافتاب کن شراربه جانم انداخت ایی ، اما ! بیا وشب مرا ، تومهتاب کن بی تومستی یم ، عذاب میشود توجام مرا ، پرازشراب کن نگاتومرا ، به اوج میبرد توآسمان مرا پراز ، شهاب کن بیاکه خوش می آیی ، ازسرزمین عطرها بیا وآسمان شهرمرا ، پرازشهاب کن بیا که بس

برای من ای مهربان ، چراغی بیاور که چراغ خوشبختی ، توباشی من ازدریچه شب ، به تو دلبستم تودرانتهای شب ، چراغ من باشی وحشت ازگمشدگی ، خود دارم برآسمان مه آلود ، تویارم باشی همچون نگاه گیاه هانِ ، ته دریا آن روزنه ی نورم ، توباشی جرئت میکنم عشق را ، درآئینه بنگرم وقتی حس سبز ، چشمانم باشی افسون م